Napisałem sobie aplikację do redakcji własnej książki

Snímka obrazovky mojej aplikácie na redakciu knihy: vľavo osnova kapitol, v strede rukopis so zvýrazneným nájdeným odsekom o detstve a vpravo AI chat, ktorý našiel 27 miest o detstve a drogách.

Rękopis mojej autobiografii 7 lat do życia jest dopisany. Redaktorka zacznie jednak nad nim pracować dopiero w grudniu. Do tego czasu biorę się za redakcję sam.

Jestem programistą, więc zrobiłem sobie do tego własne narzędzie.

Problem: 300 stron nie da się zapamiętać

Wydrukowany rękopis ma prawie 300 stron. Pisałem go po kawałku, w domu, w pociągu i w kawiarni. Nie da się pamiętać, co wszystko i gdzie napisałem.

A przy redakcji to kluczowe. Kiedy chcę przepisać jedną scenę, muszę wiedzieć, czy nie powiedziałem tej samej myśli już dwa rozdziały wcześniej. Czy nie powtarza mi się ten sam obraz. Czy nie napisałem gdzieś czegoś, co temu przeczy.

Zwykłe wyszukiwanie w Wordzie tu nie pomoże. Znajduje tylko dokładne słowo. A ja o tej samej rzeczy piszę za każdym razem inaczej.

Wyszukiwanie według myśli

Całą książkę wgrałem do tak zwanej wektorowej bazy danych. Brzmi to skomplikowanie, ale zasada jest prosta.

Każda część książki zostaje zamieniona na ciąg liczb, który nie wyraża słów, lecz znaczenie. Części, które mówią o podobnej rzeczy, mają podobne liczby, nawet jeśli nie łączy ich ani jedno wspólne słowo.

Kiedy więc wpiszę w wyszukiwarkę „znajdź, gdzie pisałem o smutku”, aplikacja nie szuka słowa smutek. Szuka miejsc, które są o smutku. Znajduje nawet te, w których słowo smutek w ogóle nie pada.

Dla autora autobiografii to ogromna pomoc. Nagle widzę, jak jeden temat ciągnie się przez całą książkę. Gdzie poświęcam mu za dużo, gdzie za mało, a gdzie się powtarzam.

Notatki i historia zmian

W aplikacji piszę sobie notatki do każdej części książki. Co trzeba przepisać, co sprawdzić, co mi się nie podoba.

I mam tam historię wszystkich zmian. Kiedy coś przepiszę i po tygodniu stwierdzę, że pierwotna wersja była lepsza, mogę do niej w każdej chwili wrócić.

Poprawki redaktorki w jednym miejscu

Kiedy redaktorka przysyła mi dokument z poprawkami, jest w nim wszystko naraz: poprawki w tekście, komentarze na marginesie, pytania i propozycje. Przy próbnym rozdziale jej rady mieszały mi się w dokumencie i ciężko było mi się w nich odnaleźć.

Teraz wgrywam taki dokument do aplikacji, a ona pokazuje mi wszystkie poprawki przejrzyście. I znowu mogę w nich wyszukiwać według myśli. Kiedy redaktorka napisze mi przy jednej scenie, że jest zbyt szybka, od razu znajduję inne miejsca w książce, w których popełniam ten sam błąd.

Sztuczną inteligencję można wykorzystać inaczej

Kiedy dziś mówi się o sztucznej inteligencji, większość ludzi wyobraża sobie, że pisze za nich teksty. Że wpisuje się „napisz mi książkę” i gotowe.

Że można jej używać inaczej, mało kto wie. Mnie pomaga odnaleźć się we własnym tekście. Znaleźć powiązania, których przy 300 stronach nigdy nie utrzymałbym w głowie. Historia, przeżycia i myśli są moje. Narzędzie tylko pomaga mi z nimi pracować.

Co dalej

Do grudnia pracuję nad książką sam. Potem dołączy redaktorka i pójdziemy dalej razem.