Pierwszy raz trzymałem swoją książkę w ręku
Rękopis mojej autobiografii 7 lat do życia skończyłem pisać 24 października 2026 roku. Tydzień później pierwszy raz trzymałem go w ręku. Jeszcze nie jako gotową książkę, ale jako wydrukowany rękopis dla pierwszych czytelników, tak zwanych czytelników alfa. To ludzie, którzy czytają książkę jeszcze przed wydaniem.
Cztery egzemplarze za 60 euro
Kazałem wydrukować cztery egzemplarze w drukarni Expresta. Kosztowało to 60 euro.
Całe przygotowanie do druku zrobiła za mnie sztuczna inteligencja. Zaprojektowała tymczasową okładkę, dopasowała ją do wymaganego formatu, złamała tekst, utworzyła zamówienie i wszystko obsłużyła. Ja w tym czasie dopracowywałem ostatnie szczegóły w książce, a na końcu kliknąłem już tylko zapłać i zamów.
To przecież tylko rękopis, a nie jestem aż tak sentymentalny, żeby dla czterech egzemplarzy spędzić cztery dni na projektowaniu okładki i składzie. Kiedy przyjdzie czas, oddam tę pracę w ręce profesjonalistów, którzy zajmą się wersją ostateczną. Nową okładkę robi już graficzka i czekam na jej pierwsze projekty.
Jak AI pomogła mi w pisaniu
Sztuczna inteligencja nie pomagała mi tylko z drukiem. Pomogła mi też w pisaniu. W końcu jestem człowiekiem, który w podstawówce co roku miał poprawkę ze słowackiego. Tekstu, który napisałbym zupełnie sam, nie chcieliby Państwo czytać.
Wszystko w książce jest moje: historia, przeżycia, myśli i słowa. AI pomogła mi nadać temu formę, która dobrze się czyta. A z tym, z czym ona sobie nie poradziła, poradzimy sobie teraz przez kolejne pół roku razem z doświadczoną redaktorką.
Komu je dam
Pierwszy egzemplarz dostanie Mino, mój trener i zarazem człowiek, dzięki któremu jestem tym, kim jestem.
Drugi dostanie ciocia Majka, za to, że mnie nie zostawiła, kiedy było mi najciężej.
Trzeci dostanie mój szef, za to, że stał przy mnie w najtrudniejszych chwilach mojego życia, choć pewnie nie miał pojęcia, jak trudne były naprawdę.
Czwarty dostanie Hanka, moja druga połówka. Bo ona też jest częścią tej historii bardziej, niż kiedykolwiek myślałem.
Czekanie
W środę przyszedł mi mail, że książka jest na poczcie. Musiałem czekać aż do niedzieli, aż wrócę na Słowację i zobaczę ją po raz pierwszy.
Kiedy trzymałem pudełko w ręku, czułem w sobie dziwne napięcie. Wiedziałem, że to tylko rękopis, ale i tak byłem strasznie niecierpliwy.
Kiedy je otworzyłem, wypełniło mnie poczucie satysfakcji. Jest. A jednocześnie wiedziałem, że czeka mnie jeszcze pół roku pracy nad całą książką.
To ja to napisałem?
Najpierw ją przekartkowałem, bo nie mogłem uwierzyć, jaka jest gruba. Kiedy zaczynałem ją pisać, myślałem, że to będzie taka książeczka, poradnik. Teraz trzymam w ręku pełnowartościową książkę liczącą 300 stron.
To ja to napisałem? Człowiek, który nie potrafił zawiązać sznurówek, bo przeszkadzał mu w tym brzuch? Który w podstawówce co roku miał poprawkę ze słowackiego?
Jak pachnie własna książka
Potem ją powąchałem. Poczułem zapach, inny niż ten, który opisuję w książce przy moich pierwszych spacerach. I inny niż zapach książki fantasy, którą czyta się w kawiarni albo w pociągu. Pachniała moim życiem. Cierpieniem, upadkami i porażkami, ale też małymi zwycięstwami.
Wszystkimi tymi historiami, które musiałem przeżyć raz naprawdę, a potem znowu i znowu, kiedy o nich pisałem, czytałem je i poprawiałem.
Potem przeczytałem ostatni rozdział. I znowu napłynęły mi łzy do oczu.
Czego się boję
Boję się, że powiedzą mi, że nie przeczytali jej do końca. To byłaby wielka szkoda. Każdy rozdział jest o zupełnie innym człowieku, a jednocześnie wciąż o tym samym. Zrozumie to dopiero ten, kto przeczyta książkę do końca.
Te notatki piszę równolegle z książką 7 lat do życia.