Zrobiłem to znowu: przepisałem pierwszy rozdział swojej książki

Rukopis knihy 7 rokov k životu v Google Dokumentoch, otvorený na titulnej strane prvej kapitoly Život domaseda, vľavo osnova podkapitol.

Zrobiłem to znowu. Znowu przepisałem część książki 7 lat do życia.

Zaczęło się niewinnie

Rękopis jest dopisany, a redaktorka dołączy w grudniu. Do tego czasu przeglądam książkę sam, od samego początku, w aplikacji, którą sobie do tego zaprogramowałem.

Kiedy czytałem pierwsze podrozdziały, przeraziłem się. Te z końca książki są zupełnie, ale to zupełnie inne niż te z początku.

Dlaczego początek jest inny niż koniec

To ma sens. Kiedy pisałem początek, dopiero zaczynałem. Nie wiedziałem jeszcze, o czym książka będzie. Co ma wyrażać i jaką ma mieć treść. A przede wszystkim w ogóle nie wiedziałem, jak się pisze książkę.

Teraz, trzy lata i 300 stron tekstu później, mam zupełnie inny styl pisania.

Pierwsza wersja: jedno zdanie o bezdomności

Dlaczego piszę „znowu”? Bo to jest jak déjà vu. Już raz to robiłem.

W pierwszej wersji książki pierwszy rozdział w ogóle nie istniał. Było tam tylko kilka akapitów o mojej przeszłości, o dzieciństwie. To, że byłem bezdomny, zostało wspomniane dosłownie jednym zdaniem. To, że brałem pervitin, dwoma.

Mój mentor powiedział mi wtedy, że muszę to rozpisać. Więc rozpisałem to na dziewięć podrozdziałów.

Druga wersja: dziewięć chudych podrozdziałów

Wtedy myślałem, że to pełnowartościowe rozdziały. Kiedy czytałem je teraz, już tak tego nie odbierałem. Były chude. Nie było w nich uchwyconych najważniejszych uczuć ani wydarzeń.

Trzecia wersja: dwanaście podrozdziałów

Pierwszy rozdział nosi tytuł Życie domatora. Pierwotnie miał dziewięć podrozdziałów. Dopisałem trzy zupełnie nowe, a treść pozostałych podwoiłem.

Z kilku akapitów jest więc dziś dwanaście podrozdziałów. Teraz jest już dobrze.