Nagrywałem podcast Šťava života w Słowackim Radiu
17 listopada 2026 roku byłem w Słowackim Radiu nagrywać podcast Šťava života. Przez godzinę opowiadałem o swoim życiu i o książce 7 lat do życia.
Dziesięć maili, dwie odpowiedzi
Wydaję książkę sam, bez wydawcy. Żeby ją wypromować, dwa miesiące temu rozesłałem do podcastów około dziesięciu maili z pytaniem, czy ktoś nie chciałby nagrać ze mną rozmowy.
Odpisało dwóch. Obaj napisali, żebym odezwał się w listopadzie. Odezwałem się. I obaj odpisali, że teraz mają komplet.
Kolejne dziesięć, wysłane dwa
Nie poddałem się. Napisałem kolejne dziesięć maili. Wysłałem jednak tylko dwa. Jeden z nich do Słowackiego Radia.
Spodziewałem się, że znowu potrwa to dwa miesiące, jak poprzednio. Tymczasem z radia odpisali już następnego dnia. Napisali, że moja historia zasługuje na więcej miejsca, i zaprosili mnie na nagranie podcastu Šťava života. Od razu w kolejnym tygodniu.
Byłem porządnie zaskoczony. Zupełnie mnie to zaskoczyło. I ogromnie mnie ucieszyło, że tak bardzo interesują się moją historią. W zaproponowanym terminie nie mogłem, więc umówiliśmy się tydzień później.
Radio to nie youtuber
Pójść do podcastu jakiegoś youtubera to dziś całkiem normalne. Ale kiedy zaprasza Państwa Słowackie Radio? Poczułem się trochę zaszczycony. I bardzo się cieszyłem.
Bez klawisza Delete
Kiedy tam przyszedłem, czułem się dziwnie. Nie nerwowo. Po prostu dziwnie.
Napisać książkę da się jakoś ogarnąć. Siedzi się przy komputerze, nikt na człowieka nie patrzy, jest czas na myślenie, skreślanie i przepisywanie. Ale opowiadać o swoim życiu obcemu człowiekowi do mikrofonu, bez możliwości wciśnięcia klawisza Delete? To coś zupełnie innego.
Cała rozmowa poszła moim zdaniem bardzo dobrze. Był jeden fragment, kiedy chciałem wcisnąć Delete. Ale tam go nie mieli.
„Jestem Jozef i brałem pervitin”
Na końcu, po godzinie mówienia, sam się sobie dziwiłem, jaki zrobił się ze mnie nagle mówca.
Piszę o tym też w książce i powiem to także Państwu. Peťo często mi to przypomina w klubie abstynenckim. Kiedy przyszedłem tam pierwszy raz, powiedziałem: „Jestem Jozef i brałem pervitin”. I zamilkłem. Nic więcej nie powiedziałem. Wtedy jeszcze w ogóle nie umiałem mówić.
To, że dziś umiem, zawdzięczam w dużej mierze właśnie Peťowi i naszym klubom abstynenckim. I oczywiście także książce. Kiedy raz się to napisze, potem łatwiej się o tym mówi.
Te notatki piszę równolegle z książką 7 lat do życia.