Chodzę do lodowatej wody, bo mi się nie chce
Zaczął się sezon morsowania. O morsowaniu piszę dużo w książce 7 lat do życia, bo to właśnie ono naprawdę zmieniło mi życie. Na początku jednak zupełnie w to nie wierzyłem.
Zdanie w sklepie
„Jożko, chodź morsować. To zmieni ci życie.”
Tak powiedziała mi kiedyś w sklepie moja ciocia Majka. Ważyłem wtedy 155 kilogramów i na jej zdanie nie pomyślałem sobie absolutnie nic. Wpadło mi jednym uchem, a wypadło drugim.
Po co miałbym wchodzić do wody? Moim jedynym codziennym zajęciem było rano wstać i iść do pracy. Po pracy wrócić do domu, po drodze kupić reklamówkę słodyczy i wieczorem zjeść je wszystkie.
Zrozumiałem to dopiero na Elbrusie
Że miała rację, zrozumiałem dopiero 10 lipca 2025 roku, kiedy stałem na szczycie Elbrusu. Dopiero tam dotarło do mnie, że wtedy w tym sklepie Majka wiedziała, o czym mówi.
Jak morsowanie zmieniło mi życie i dlaczego właśnie ono, tutaj nie zdradzę. To jest w książce.
Pierwsze zanurzenie w tym sezonie
W tym roku pierwszy raz wszedłem do wody 5 października. Woda była strasznie zimna. Wytrzymałem w niej tylko półtorej minuty i musiałem wyjść. Nie pamiętałem, że jest aż tak zimna.
Teraz, sześć lat po moim pierwszym zanurzeniu, znowu chodzę morsować. Regularnie, dwa, trzy razy w tygodniu po pracy.
W tym roku sam
W zeszłym roku chodziłem z kolegami z pracy. O nich też jest coś w książce. W tym roku zostałem z tym sam. Nikt nie przywiązuje do tego takiej wagi jak ja. Żadnemu z kolegów morsowanie nie zmieniło życia tak jak mnie.
Czasem dzwonię do kogoś z pierwotnej grupy morsów. Ostatnio była to Marcelka, o której dużo piszę w książce. I już nie mogę się doczekać, kiedy pójdzie ze mną Majka.
Dlaczego mi się nie chce
A chodzę tam dlatego, że mi się nie chce. Och, jak strasznie mi się nie chce. Iść zimą do zimnej wody, kiedy na zewnątrz jest minus dwanaście. Spędzić na tym 45 minut dnia, kiedy mógłbym siedzieć przed telewizorem. Cierpieć w wodzie i mieć wrażenie, że zamarza mi każdy narząd w ciele.
Dlaczego i tak tam chodzę
Nie chce mi się, ale nie chcę być tym, komu się nie chce. Nie chcę być tym, kto szuka wymówek. A im częściej będę tam chodził, tym głębiej ta myśl wryje mi się pod skórę. I może, może kiedyś przyjdzie dzień, kiedy będzie mi się chciało iść.
Nie chcę być leniwy. Przed telewizorem straciłem pół życia i nigdy więcej nie chcę go oglądać.
Wolę być zimą w zamarzającej wodzie, gdzie czuję życie. Czuję, jak zimna woda obkurcza mi naczynia krwionośne. Czuję, jak mięśnie ściskają każdy narząd w ciele. Czuję, jak marzną mi stopy i każdy palec u nóg i u rąk.
I chcę to czuć. Żaden serial ani paczka chipsów nie zastąpi Państwu takiego uczucia.
Nie chce mi się. Ale muszę tam chodzić, żeby nie zapomnieć, że żyję.
Gdzie piszę o tym w książce
Początki morsowania opisuję w rozdziale Błysk światła, który zniknął w ciemności, w podrozdziałach Majka – moje największe oparcie i Iskra, która roznieciła nadzieję. Jest tam też to, dlaczego ciocia Majka była dla mnie w tamtym okresie tak ważna i jak pierwszy raz w życiu poczułem się częścią grupy.
Te notatki piszę równolegle z książką 7 lat do życia.