Napisałem ostatnie słowo swojej książki
W sobotę 24 października 2026, kilka minut przed północą, napisałem ostatnie słowo swojej autobiografii 7 lat do życia. Koniec.
Płakałem. Kiedy się uspokoiłem, przeczytałem ostatni rozdział jeszcze raz, żeby sprawdzić, czy naprawdę jest godny końca książki. Jest. I znowu się rozpłakałem.
Pierwsza wersja nie była końcem
Pierwszą wersję rękopisu skończyłem w maju 2025. Kiedy ją kończyłem, przeżywałem najpiękniejsze chwile swojego życia. Myślałem, że to już wszystko. Że to właśnie miałem w życiu osiągnąć i nic więcej mi się już nie przydarzy.
Jak strasznie się myliłem.
Książka kończyła się wtedy planem, że jadę na Elbrus. Na samym Elbrusie jeszcze nie byłem i o tym, co przyjdzie potem, nie miałem pojęcia.
Dlaczego wróciłem do rękopisu
Do rękopisu wróciłem w sierpniu 2026. Kilka osób, które czytały pierwszą wersję, powiedziało mi, że powinienem ją wydać. Chciałem, ale zdałem sobie sprawę, że wyszedłbym z niedokończoną historią.
Planowałem dopisać jeden rozdział. W połowie zorientowałem się, że jest za długi, więc go zakończyłem i zacząłem pisać kolejny. Ostatecznie przybyły dwa całe rozdziały, 24 podrozdziały. Każdy rozdział tej książki jest o zupełnie innym człowieku, a jednocześnie o tym samym. Te dwa ostatnie nie są wyjątkiem.
O czym są, tutaj nie zdradzę. To zostawiam czytelnikom.
Co dalej
Rękopis jest skończony, ale książka jeszcze nie jest gotowa. Teraz czeka ją redakcja, korekta, okładka i skład. Wydaję ją własnym nakładem, więc każdy z tych kroków załatwiam sam i o każdym będę tu pisać.
Te notatki piszę równolegle z książką 7 lat do życia.